خبر ۸ به نقل از مهر؛ صرفاً به چشم سرگرمی نگاه میکنند. این در حالی است که صنعت گیم درآمد بالایی دارد؛ گردش مالی آن در دنیا سالانه ۶۰۰ تا ۷۰۰ میلیارد دلار است. اما مسئولان ما هیچ درکی نسبت به اهمیت این عدد ندارند. اگر خودشان توانایی تحلیل ندارند، دستکم میتوانند کارشناسان و ناشران متخصص دعوت کنند تا راهنمایی بگیرند.
ما نزدیک به دو دهه است که بازیسازی را آغاز کردهایم، اما ترکیه تنها حدود ۱۰ سال است وارد این عرصه شده و از نظر فنی و هنری در ابتدا بسیار پایینتر از ما بود. حالا مقایسه کنید ایران با این فرهنگ غنی و ایدههای فراوانی که برای خلق بازیهای جذاب دارد، در مقابل ترکیه که قوانین ساده و کاربردی ایجاد کرده تا بازیسازانش بتوانند به صادرات برسند. آنها گفتهاند هرکسی بتواند بازی تولید و صادر کند، بهاندازه میزان صادراتش از او حمایت خواهند کرد. نتیجه این شده که امروز صنعت گیم ترکیه صاحب پنج شرکت نوپای یونیکورن است، در حالی که ما هنوز بعد از دو دهه چنین دستاوردی نداریم.
بازیسازان ایرانی حتی فرصت گفتوگوی درست با ارگانهای مرتبط مانند اداره مالیات، بیمه یا وزارت ارشاد را ندارند. از طرفی، شرایط کاری همیشه تحت فشار است؛ گاه برق و اینترنت قطع است یا بهطور کلی بازیسازان با مشکلات زیرساختی بسیاری مواجهاند. همین فشارها و فقدان حمایت باعث شده کارآفرینان حوزه گیم نیز بیانگیزه شوند و کل صنعت گیم زیر سایه این شرایط آسیب ببیند. مسئولان ما هنوز درکی نسبت به دغدغههای بازیسازان یا اصول اولیه حفظ سرمایه انسانی ندارند. اگر هم پیششان بروید و مشکلات را مطرح کنید، نهایتاً فقط شما را تحسین میکنند؛ ولی اقدام خاصی صورت نمیدهند. شاید ادعا کنند که بیمه اهالی صنعت گیم اصلاح شده، اما واقعیت این است که دغدغهها فراتر از بیمه هستند.
* درحالی که ما بازیسازان توانمندی داریم.
آقای حاجی میرزایی مدیرعامل بنیاد ملی بازیها تا حد زیادی متفاوت از مدیران کت و شلواری گذشته بنیاد است و علاقه واقعی به بازیسازان نشان میدهد. او دلسوز است، اما مسئله اینجاست که بودجه بنیاد بسیار محدودتر از چیزی است که بتواند تأثیر واقعی بر صنعت داشته باشد؛ حتی مجموع حقوق ماهانه نیروهای انسانی شرکت من از کل بودجه بنیاد بیشتر است! این مسئله برای نهادی که متولی صنعت گیم بوده بسیار خطرناک است.
معتقدم در هر شرایطی با تصمیم حمایت و هدف درست میتوان با تمام سختیها با این جوانان پر استعداد ولی رنجیده کارهای ارزشمند تولید کرد و راه و مسیر فنلاند رو طی کرد که با وجود شکست تجاری نوکیا، مسیر جدیدی در حوزه صنایع نرم «بازیسازی» ایجاد کرد و با حمایتهای درست و مناسب و مسیردهی هدفمند باعث شد بیش از درآمد نوکیا از محل بازیسازی برای کشور فنلاند درآمد و ارزآوری کند.
این مسیر برای ایران و جوانان ایرانی شدنی است؛ آنهایی که با تمام سختی ها، این تعداد پلت فرم و زیر ساخت های آنلاین و هنری و مهندسی در کشور ساخته اند. در این مسیر نیازمند همت جدی توسط مسئولانن سطح اول داریم و اگر مسئولی این جسارت را انجام دهد، خود خواهد دید که بیش از درآمد صنایع بدون بازده مفید مثل خودروسازی چه درآمد کلانی نصیب کشور می شود.
وقتی تنها یک بازی موبایل محصول ترکیه در روز ۵۰ میلیون دلار درآمد دارد، آیا فکر میکنید صنعت خودروسازی ما این درآمد روزانه را دارد؟ قطعاً خیر ولی اگر به مسئولی بگوید الان قصد داریم سرمایهگذاری و حمایت کنیم، قطعاً بدون بررسی گزینههای با بازده بالا مثل صنایع نرم، بلافاصله به سمت خودروسازی میرود و بودجه و سرمایه و حمایت را به آن سمت میبرد، مسیری که بیش از این هم پاسخ مناسبی از نظر اقتصادی در کشور نداشته است، ولی با اختصاص حتی یک درصد این بودجه در بازیسازی شاهد بازدهی ۱۰۰۰ برابری آن در سالهای بعد در کشور خواهیم بود.
اگر بودجه و سرمایه و حمایت مناسب وجود داشته باشد، جوانان علاقهمند را خواهید دید که فرصتهای شغلی و درآمدی و ایجاد محصولات فاخر ایرانی را داخل کشور دارد و برای اینکه بتواند سهمی از این پیشرفت و رشد و افتخار را کسب کند، قطعاً تمام تلاش خود را برای رشد و یادگیری در کشور خود می کند و با انگیزه مضاعف چرخه رشد و ارتقا این صنعت به رشد بیش از پیش در کشور ادامه پیدا میکند و بعد از حداقل سه تا هفت سال درآمدهای میلیون دلاری و حتی میلیارد دلاری از محل صادرات بازیهای باکیفیت برای کشور ایجاد میشود و این موضوع مهمترین و بهترین محرک برای جوانانی است که بین ماندن و رفتن میخواهند تصمیم بگیرند. اگر این موضوع برای مسئولان دغدغه است، اجازه ندهند سرمایههای کشور فرار کرده و بودجه را در صنایع بدون بازده و سازمانهای بیخاصیت هزینه کنند که چیزی جز اسراف بیتالمال نیست.